Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 17η. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 17η. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

17.11.25

52 χρόνια πριν...

Πέρασαν σχεδόν 50 χρόνια, για την ακρίβεια πέρασαν 52 ολόκληρα χρόνια από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973. Κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου θυμόμαστε εκείνες τις μέρες, τότε που οι φοιτητές ύψωσαν τη φωνή τους για τη δημοκρατία και την ελευθερία.  

Εκείνη την εποχή στην Ελλάδα υπήρχε δικτατορία, δηλαδή μια κυβέρνηση που δεν άφηνε τους ανθρώπους να μιλούν ελεύθερα ή να αποφασίζουν για τη ζωή τους. Οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο είπαν «Όχι!» στην αδικία και ζήτησαν έναν κόσμο με σεβασμό, δικαιώματα και ελευθερία για όλους.
 


Η νύχτα της 17ης Νοεμβρίου ήταν δύσκολη και επικίνδυνη, όμως το μήνυμα των φοιτητών έμεινε ζωντανό. Γι’ αυτό τη μέρα αυτή την τιμάμε κάθε χρόνο στα σχολεία.

 


 

Σήμερα θα σταθούμε σε έναν ξεχωριστό αγωνιστή εκείνης της εποχής: τον Σπύρο Μουστακλή.

Ήταν αξιωματικός του στρατού και πίστευε βαθιά στη δημοκρατία. Αντιστάθηκε στη δικτατορία και για αυτό συνελήφθη και βασανίστηκε. Παρά τα σκληρά βασανιστήρια, δε μίλησε ποτέ και δεν πρόδωσε κανέναν. Από αυτά τα βασανιστήρια έχασε τη φωνή του και δυσκολεύτηκε να κινείται, όμως η δύναμη, το θάρρος και η αξιοπρέπειά του έμειναν παράδειγμα για όλους.

Όσοι θέλουν μπορούν να γνωρίσουν καλύτερα τη ζωή του μέσα από το Αρχείο της ΕΡΤ, όπου υπάρχουν ντοκιμαντέρ και συνεντεύξεις που παρουσιάζουν τον αγώνα του. 

Στην πόλη μας υπάρχει ένα δημοτικό σχολείο που τιμά τον Σπύρο Μουστακλή και φέρει το όνομά του:
43ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου «Σπύρος Μουστακλής». Το όνομα αυτό θυμίζει κάθε μέρα σε μαθητές και δασκάλους πόσο σημαντικές είναι η δημοκρατία, η ελευθερία και η αντίσταση στο άδικο. Μάλιστα τον χώρο υπάρχει και ένα μουσείο αφιερωμένο στον ήρωα, στημένο από τα ίδια τα παιδιά του σχολείου.  

 

17.11.20

17 Νοέμβρη

 17 Νοέμβρη 1973... 17 Νοέμβρη 2020 

Σήμερα στην τάξη μας θα μιλούσαμε για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Για τους φοιτητές που διεκδίκησαν ψωμί, παιδεία κι ελευθερία. Για τους νέους που αγωνίστηκαν για τα όνειρά τους και στάθηκαν ενάντια στον φασισμό και τη βία. Θα μιλούσαμε για την αξία αυτής της στάσης των νέων και θα σκεφτόμασταν για τη διαχρονικότητα της στάσης αυτής.

Επειδή όμως οι συνθήκες το απαιτούν να είμαστε μακριά σήμερα... θα αφήσω μια λίστα με τραγούδια που μιλούν για τους αγώνες της εποχής εκείνης. Αφήστε την να παίζει και περιηγηθείτε στο αξιόλογο υλικό της Ψηφιακής Τάξης. Κι αν εμπνευστείτε και δημιουργήσετε κάτι δικό σας, μια ζωγραφιά, μια κατασκευή, ένα ποίημα, οτιδήποτε... ανεβάστε το, σας παρακαλώ, στο padlet μας. Έτσι, για να απαντήσουμε δυναμικά κι εμείς στις συνθήκες που μας θέλουν μακριά για λίγο καιρό. :)

Εκκωφαντική ησυχία σήμερα...

 

- Μα, τι γίνεται; Πού είναι τα παιδιά; Πού είναι οι φωνές και τα γέλια, τα παιχνίδια, τα μαλώματα και τα κυνηγητά; Πού πήγε εκείνη η λατρεμένη βαβούρα που δηλώνει ΖΩΗ; Η αυλή είναι εντελώς άδεια. Μπορεί... μπορεί να έχει χτυπήσει το κουδούνι κι όλοι να 'ναι στις αίθουσές τους. Μπορεί να έχει ξεκινήσει το μάθημα, γι' αυτό να επικρατεί τόση ησυχία.

  Όμως, για στάσου... Ακόμα και στην αίθουσα, η ζωή βγαίνει από τα παράθυρα και ξεχύνεται τριγύρω δυνατά! Φωνάζει τα δικά της μηνύματα παντού! Τίποτα δε σταματά τα παιδιά, τίποτα δε σταματά τη ζωηράδα, τη σκέψη, τη διάθεση, την αισθησία, την δίψα για γνώση και την όρεξη για μάθηση. ΤΙΠΟΤΑ δε σταματά τα παιδιά! Κάτι συμβαίνει! Πες μου τι συμβαίνει! Πες μου, θα καταλάβω!
 
 

- Ησύχασε, φιλαράκο... Είναι που... πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή. Θα επιστρέψουν σύντομα τα παιδιά. Θα επιστρέψουμε σύντομα όλοι. Στο υπόσχομαι.